Steeds meer activiteiten worden door de wijkvereniging georganiseerd en de meest wilde ideeën krijgen toch hun invulling.

Het jaarlijkse Carnaval met haar Playback avond op zondag trekt steeds meer toeschouwers. Eén van de hoogtepunten, in mijn ogen, is nog steeds het optreden van de populaire groep Normaal, waarvan de zanger gezeten op een draaiende motor samen met de groep de zaal betrad en hun nummer brachten, terwijl boer Martin Jans ijverig de vloer dweilde op de maat van OEREND HARD.

Er moest natuurlijk ook een wijkblad komen. Er werd een kopieermachine op de kop getikt. Femia Cleven was onze eerste strenge redactrice, die kopij verzamelde en op papier zette. Leo van Aerle en later ondergetekende kopieerden de kopij, die vervolgens in stapels op het biljart werden gelegd en door de vrijwilligers tot een boekje werden geraapt.

Het nieten van de boekjes staat me nog helder voor de geest; een karwei waar je na enige uren geen gevoel meer in je armen had.

Ook de sportcommissie kwam met een activiteit: met vereende krachten werd een jeu de boules-baantje aangelegd  voor het wijkgebouwtje, zodat de liefhebbers daar hun balletje konden gooien. Het zag er prachtig uit, maar tot ons verdriet is er door niemand gebruik van gemaakt en groeide het gras erin zo hoog, dat we er een koe op hadden kunnen zetten.

Om de verenigingskas te spekken hebben we ook een avondvierdaagse op hometrainers georganiseerd. De volle zaal genoot van de spannende wedstrijden.

Anneke Lenting hield verschillende dagen in de week heel wat dames aan de gang met haar bloemsierkunst, handwerken en andere activiteiten.

Deze GOUDEN vrijwilligster heeft heel wat uren in het wijkgebouw doorgebracht en verschillende generaties veel gezellige uren bezorgd.

Een andere activiteit die langzaam van de grond kwam, was de toneelclub, die onder de bezielende leiding van Hans van Wetten maandenlang zwoegde op een stuk, dat dan met veel succes werd opgevoerd in de grote zaal.

Ik zie nog Jac, Rien en Toon in de pauzes achter het doek sjouwen met tafels en stoelen om alles klaar te maken voor het volgende bedrijf.

Zoals gezegd waren de uitvoeringen een daverend succes en trokken veel leden naar het wijkgebouw voor een gezellige avond, waarbij onze horeca dames Annie en Miep zich weer uit de naad werkten (en nog steeds geen bloemetje).

Het kon niet lang duren of er gingen stemmen op om tot een kienavond te komen. Dus werden er kienkaarten op de kop getikt en cijferballetjes, afspraken gemaakt met en toestemming gekregen van de gemeente, zodat ook dat evenement van start kon gaan.

De bar werd bemand door de sportcommissie en in eerste instantie verzorgde Truus Janssen de bingo, later werd dit overgenomen door Mientje de Greef.

Als omroeper werd Ad Bakermans gestrikt. Kienen was en is, onder de leiding van Mientje de Greef tot op de dag van vandaag, nog steeds een groot succes.

Ook de peuters werden niet vergeten met de oprichting van Het Brasuurtje, het latere Dikkertje Dap en Peuteruurtje. Het onderkomen van onze peuters kreeg steeds meer spelletjes en ruimte, waardoor de kinderen onder leiding van een aantal vrijwilligers, met volle teugen konden en kunnen genieten.

In 1985 vierden we ons 10 jarig bestaan, waarbij we met koetsjes de senioren ophaalden uit hun woningen en via een rit door de wijk, naar het wijkgebouw brachten, waar een spetterende feestavond volgde.

Van het jaar 1986 kan ik weinig vertellen, aangezien ik door mijn werk bij DAF veel op reis was, de leiding van de sportcommissie had overgedragen aan Barry Soeterik en alleen als lid nog de evenementen bezocht.

Elke vereniging heeft zijn up en downs. Er ontstonden wrijvingen tussen het bestuur  en een club verontruste leden, die er toe leidde dat er een extra ledenvergadering werd uitgeschreven, waarbij ik van de club verontruste leden het verzoek kreeg om als tegenkandidaat van de voorzitter te fungeren, hetgeen ik na enige bedenktijd accepteerde. Ik werd met 2 stemmen verschil verslagen, maar ben toch weer toegetreden tot het bestuur, maar nu als P.R.functionaris.

Hier moet u het voor deze maand mee doen, tot volgende aflevering.

Theo Peters

Alvorens verder te gaan met mijn verhaal over de geschiedenis van onze wijkvereniging, moet ik jullie vertellen dat alles wat ik op papier zet enkel en alleen uit mijn eigen geheugen en verhalen van vrijwilligers uit die tijd komt, aangezien door verschillende wisselingen in het beheer van onze administratie, geen oude gegevens meer op papier staan. Dus als ik belangrijke feiten of personen niet noem, weet u de reden hiervan.

Om in de toekomst bestuursproblemen voor te blijven, heeft de wijkvereniging een vertrouwenscommissie in het leven geroepen, die problemen moet trachten voor te blijven of op te lossen, zodat we in rustiger vaarwater komen. Deze commissie heeft zeker haar steentje bij gedragen voor het verder rustig verloop en groei van onze vereniging.

Wat mij persoonlijk betreft, als kersverse P.R.functionaris heb ik alle middelen in de strijd geworpen om onze vereniging meer bekendheid te geven, door artikelen in de pers, radio optreden bij de plaatselijke radiozender en het uitbouwen van onze activiteiten.

Als wijkvereniging nemen we ook deel aan de jaarlijkse carnavals optocht in Geldrop en nog wel met een echte carnavalswagen. Ik heb in die tijd geregeld de bouw gevolgd en met bewondering de capriolen gade geslagen van de bouwers die als bezige bijen aan het zagen, plakken, timmeren en bier drinken waren en dat alles het liefste op ooghoogte om de ruggen nog iets te sparen.

Vol trots konden we dan het resultaat zien tijdens de optocht en elk jaar weer vielen we in de prijzen als beste deelnemer aan de stoet, niet in het minst te danken aan de prachtig uitgedoste loopgroep die door de vrijwilligsters professioneel was aangekleed en waaraan door de dames maandenlang was gewerkt.

De gymclub van onze vereniging, nu onder de leiding van Marianne Toonders, groeide als kool en behaalde diverse prijzen op kampioenschappen en toonden hun kunnen bij grote demonstraties in de sporthal aan een groot publiek.

Het country dansen kreeg ook steeds meer belangstelling en de Dusty Boots timmerden flink aan de weg met een club avond en diverse optredens.

Het deelnemer aantal aan het kinderuurtje groeide gestaag waardoor er zelfs een wachtlijst ontstond.

Bert Hendrikx had in de gymzaal zijn club tafeltennissers bijeen met een spannende competitie en het volleybal kreeg ook haar eigen plaatsje in het verenigingsleven.

Het sinterklaasfeest was ook een jaarlijks evenement waarbij veel kinderen werden verrast door de Sint met zijn Pieten, die in die tijd nog zonder probleem zwart waren.

De seniorencommissie draaide volop met veel activiteiten voor de ouderen, met handwerken, kienen, kerst bijeenkomsten en bloemstukjes maken.

De jeugd commissie wisselde nog weleens van leiding, maar blies ook dapper haar deuntje mee in het vereniging concert, met allerlei spelletjes, jeugdkamp en andere activiteiten.

Door de groei van de wijkvereniging en het grote aantal evenementen van de onderafdelingen, werd al snel duidelijk dat het oude schooltje aan de Perelaar  veel te klein werd voor alle activiteiten en we een oplossing moesten gaan zoeken om ook in de toekomst te blijven groeien.

Er is in de tijd veel vergaderd om tot een oplossing te komen, maar er bleek maar een mogelijkheid tot groei te zijn en dat was nieuwbouw.

We waren geen arme vereniging, maar het idee alleen al brengt bij ons het water in de handen, maar we zetten door en er komt een bouwcommissie.

Als eerste punt, krijgen we subsidie, daarna krijgen we een hypotheek, en als laatste, kunnen we het restant zelf ophoesten.

Ik kan jullie verzekeren dat het een spannende en benauwde tijd was met bezoeken aan de gemeente, de banken en het steeds weer berekenen van het eigen vermogen.

Na veel praten, hopen en zweten komen de subsidie en de hypotheek in orde en kunnen we overgaan tot het definitieve bouwplan.

Gelukkig hebben we John Cleeven, een architect, in onze gelederen die ons helpt en tips geeft voor de aanbesteding.

Het grote pluspunt is, dat we de bestaande gymzaal over kunnen nemen zonder in een zwart gat te vallen, dus de bouwlocatie zal tegen de gymzaal aan zijn.

De volgende stap is de aanbesteding voor de bouw, waarbij van Rijsingen als laagste bieder uit de bus komt en het karwei wordt gegund.

Om alles binnen de perken te houden wordt er bij de onder aannemers sterk op de kosten gelet en zullen we veel zelf moeten doen.

In de volgende aflevering kunt u lezen op welke manieren wij aan extra geld zijn gekomen om alles te kunnen financieren.

Theo Peters.

We schrijven het jaar 1999.

Voor de bouw van het nieuwe wijkgebouw is een bouwcommissie ingesteld die de bouw en de activiteiten, in samenwerking met de firma van Rijsingen, op de voet volgt en waar nodig zelf werkzaamheden verricht.

Het allereerste en belangrijkste punt is extra geld op hoesten en dus zijn we in groepjes van twee de wijk in getrokken om te proberen de bewoners wat geld afhandig te maken door de verkoop van bouwstenen. Samen met Toon van Kampen ben ik het Bogardeind gaan bewerken. We merkten dat de wijkvereniging sterk leefde onder de bewoners. Er was geen enkel adres waar we geen bijdrage ontvingen en we keerden met een goed gevulde geldbuidel terug op het hoofdkwartier. De actie van verkoop van bouwstenen  was ook een groot succes, dus kregen we zelf ook weer meer vertrouwen  in een goede afloop.

Om zoveel mogelijk geld te besparen werd er door de vrijwilligers hard gewerkt aan alle karweien die we zelf konden uitvoeren.

Zo werd van de grote speelplaats van de school alle tegels verwijderd, waarbij Martin Jans en ik ook wat meters voor onze rekening namen. Het was een karwei, dat me maanden later nog een grote hekel aan een tegel opleverde.

Andere karweitjes waren het afbreken en glad maken van muren, vitrages maken door de dames en hangen door de heren, het aanbrengen van het plafond en de verlichting en nog een groot aantal andere werkzaamheden.

We hebben in die tijd heel wat uren doorgebracht in de nieuwbouw en werden door Annie Wijn, Miep van Zon en Gusta van Kampen met broodjes en bier op de been gehouden.

Langzaam maar gestaag vorderde de bouw en na een lange tijd van klussen, vergaderen en regelen, was het moment daar, dat ons nieuwe wijkgebouw in volle glorie klaar stond voor onze gasten.

Er werd een beheersstichting in het leven geroepen die het gebouw onder leiding van Rien van Zon ging exploiteren en gebruiksvriendelijk ging maken.

Op de begane grond is een grote feestzaal met grote bar en uitzicht op de gymzaal. Op de eerste verdieping is de biljartzaal, de hobbyruimte en het kantoor. Boven is ook een bar, dus dorst hoeven we niet te lijden.

De hobbyruimte is een uitkomst voor de jeugdcommissie met hun hobbyuurtjes en voor Anneke Lenting met haar senioren activiteiten. De biljartzaal is het terrein voor de biljarters en koffie-drinkers. Het kienen vindt plaats in de benedenzaal, samen met bridgen, rikken en feest- of thema-avonden.

We gaan langzaam toe naar de opening met een daverend feest, dat enige dagen duurt.

Op donderdag 25 november een optocht met treintje voor onze kleuters door de wijk naar het nieuwe wijkgebouw.

Om 18.45 uur onthulling van het gebouw door de voorzitters van wijkvereniging en beheersstichting.

Om 19.10 uur receptie met de Hofzangers, Sizamo en een disco.

Vrijdag 26 november was een seniorendag met demonstraties en countrydansen.

Voor zaterdag 27 november werd een gymdag en een bonte avond gepland.

Zondag 28 november was er tafeltennis, volleybal, een riktoernooi en een doorlopende tentoonstelling van  werkstukken vervaardigd door de senioren.

We waren en zijn zeer trots op onze nieuwe behuizing die door de beheersstichting werd uitgebouwd tot een gezellig verzamelpunt in de wijk,  waarbij de activiteiten volle zalen trokken.

Vanaf dat moment begint mijn carrière als vice-voorzitter en interim voorzitter van de vereniging, waarbij met vallen en opstaan en in samenwerking met de beheersstichting  de wijkvereniging bleef groeien.

Onze jeugd vond ook langzaam maar zeker de weg naar het wijkgebouw, zodat de jeugdcommissie ook meer aan de bak kon.

We werken toe naar het 10 jarig bestaan van het wijkgebouw, waarover meer in de volgende aflevering.

Theo Peters.

Deze aflevering wijkt enigszins af van de vorige verhalen over het verenigingsgebeuren.

Als u in het riante wijkgebouw rondloopt en deel neemt aan alle soorten van activiteiten van onze bloeiende vereniging, zult u zich toch wel eens afvragen hoe dit alles mogelijk is.

Alles draait om onbetaalde vrijwilligers, die hun vrije tijd inzetten, om het in al die jaren voor onze leden zo prettig en gezellig mogelijk te maken.

Ik heb ze in mijn vele jaren goed leren kennen en ik kan u verzekeren dat zonder deze mensen er geen wijkvereniging mogelijk was geweest.

Daarom wil ik deze mensen graag bij u in de schijnwerper zetten.

We trappen af met de familie van Zon. Wie kent Rien niet, de bezige bij die onze horeca op poten zette, goede afspraken maakte met leveranciers, de bouw begeleide en het gebouw beheert.

Je ziet hem altijd wel ergens mee bezig, van bardienst tot koffiezetten en samen met zijn vrouw Miep er voor zorgend dat alles op rolletjes loopt.

Wie Rien zegt, denkt meteen aan Jac Wijn, de man waarvan het soms leek dat hij zijn bed in het wijkgebouw had staan.

Allerlei klussen, van schoonmaken tot repareren, er is geen karwei te bedenken waarmee Jac niet bezig is geweest. Hetgeen ons meteen brengt bij zijn vrouw Annie, die het grootste gedeelte van haar tijd achter de bar heeft doorgebracht en als een moederkloek haar klanten heeft vertroeteld.

De volgende gouden vrijwilliger is Toon van Kampen, die al zijn tijd stopte in elektrische reparaties, het jeugdcarnaval regelde, de goed heilig man speelde en de jeugdcommissie mede heeft opgezet samen met zijn vrouw Gusta. Gusta die ook bedreven is in het schoonmaken van gebouw tot vitrages, het draaien van bardiensten en nog meer activiteiten.

Iets verder in de straat vinden we Henk van Ringen, begonnen met het draaien van wat plaatjes en waarna hij dit uitbouwde tot een volledig professionele discotheek, waarin hij al zijn vrije tijd stopt.

Zijn zus Marion mag ook niet ontbreken, ze heeft er voor gezorgd dat u jarenlang een leuk wijkblad in uw bus vond en heeft lange tijd het kantoor bemand.

Gaan we weer wat huizen verder dan vinden we Ron Verest, die, samen met zijn vriendenclub, van onschatbare waarde was en is: actief met de bouw van de carnavalswagen, de jeugdcommissie, spel zonder grenzen, droppings, de playback show met o.a. de Wine Gums.

De vriendengroep, mannen en vrouwen die veel voor de wijk betekenen, denk maar eens aan de prachtige kledij van onze loopgroepen met Carnaval aan hadden.

We komen nu bij Leo van Aerle, de eerste drukker van ons wijkblad, de man van de vlooienmarkt, altijd in voor een geintje en met volle inzet bezig voor het wijkgebeuren.

De volgende is Giny Knoops. De eerste jaren actief in de jeugdcommissie met het pinksterkamp en later één van de drijvende krachten van de seniorencommissie, altijd in de weer om anderen te helpen.

Een vrouw die ook niet mag ontbreken is onze gym/turn duizendpoot Marianne Toonders, die het gym- en turngebeuren van een kleine groep heeft uitgebouwd naar een bloeiende club die al heel wat prijzen heeft gehaald en daarnaast ook het wijkblad verzorgt en de ledenadministratie bijhoudt. Ga er maar eens aan staan.

Martin Jans, onze penningmeester, getrouwd met de wijkvereniging, die al zijn tijd in de vereniging stopt en zorgt voor een sluitende begroting en geslaagde rik- avonden.

We komen nu bij Mientje de Greef, je kunt zeggen de moeder van de wijk met haar seniorencommissie. Van bloemstukjes maken tot koersbal, steeds bezig met het welzijn van anderen, geholpen door man Jan als bingo- leider.

Anneke Lenting hebben we reeds in het zonnetje gezet, een onmisbare schakel in ons wijkgebeuren.

Elri Verest, onze secretaris, in mijn tijd mijn grote steun en toeverlaat, altijd bereid om bij te springen waar het nodig is.

Wil van de Kerkhof, in de weer met schilderwerk, biljarten en country dansen en altijd in het bezit van de laatste mop.

Jan en Margret Donders, regelaars van het carnavalsontbijt, countrydansen en langzaam opklimmend naar een leidende functie in onze horeca.

Antoon Vriens, verantwoordelijk voor het biljartgebeuren en lid van de vertrouwenscommissie.

Bert Hendrikx zonder wie het tafeltennis gebeuren nooit mogelijk was geweest.

Suzanne Schellekens die onze jeugdcommissie weer nieuw leven heeft ingeblazen.

Huib van Klinken die met zijn relaties veel mogelijk heeft gemaakt bij de bouw van ons wijkgebouw.

Maria van de Laar, die onze eerste pr-functionaris was, de eerste wijkbladen heeft verzorgd en het volleybal heeft georganiseerd.

Jan Smits, onze penningmeester in de moeilijke jaren die altijd de touwtjes aan elkaar wist te knopen.

Toon Zegers, altijd behulpzaam bij reparaties en onze eerste dj.

Bij het schrijven van dit stukje realiseer ik me dat ik gevaarlijk spel speel, ik kan best wat mensen zijn vergeten die onmisbaar waren of zijn voor onze vereniging, daarom mijn excuses hiervoor.

Met bovenstaande mensen heb ik echter jaren lang samengewerkt, heb er lief en leed mee gedeeld, en ik verzeker u dat zonder deze GOUDEN VRIJWILLIGERS de wijkvereniging nooit was geworden wat ze nu is, een gezonde en bloeiende vereniging.

Volgende maand de laatste aflevering van de geschiedenis van de wijkvereniging.

Theo Peters.

We schrijven het jaar 2009, weer een hoogtepunt voor onze vereniging, want eind dit jaar bestaat ons nieuwe wijkgebouw alweer 10 jaar. Een gegeven waar we veel aandacht aan willen besteden en dat uit moet monden in een daverend feest op zaterdag 17 en zondag 18 oktober. Maandenlang wordt door een werkgroep vergaderd om alles uit de kast te halen voor deze mijlpaal. Nadat alle voorbereidingen en afspraken zijn gemaakt nadert de grote dag.

We hebben Hans Fabrie over kunnen halen om zijn kermisattractie De Hobbelende Geit op het parkeerterrein van het wijkgebouw te plaatsen en de Wald Idyle te laten draaien. Samen met een paar andere heldhaftige bestuursleden heb ik ook een ritje meegemaakt in de Hobbelende Geit, een ervaring die ik niet snel zal vergeten. Ik was namelijk zo dom om een varken uit te kiezen om op te gaan zitten, en zoals u weet heeft dit dier weinig uitsteeksels en dus ook weinig houvast, zodat ik werkelijk alle kanten op vloog, tot groot plezier van Rien van Zon, die slim genoeg een paard had uitgezocht en alles vrij comfortabel kon bekijken. Bovendien verdenk ik Hans Fabrie er tot op dit moment nog steeds van dat hij de draaisnelheid van de Geit tijdens mijn rit behoorlijk had opgevoerd.

Op zaterdag 17 oktober om 18.00 uur is het officiële gedeelte, waarbij het certificaat Vrijwilligerswerk Goed Geregeld door de burgemeester wordt uitgereikt aan onze wijkvereniging; als eerste vereniging in Brabant. Daarna barst om 20.00 uur een daverend feest los, dat tot in de kleine uurtjes duurde.

Op zondag is er van 14.00 tot 15.00 uur jeugdbingo en van 16.00 tot 18.00 serveerde een mobiele frietwagen onze leden friet en een snack. Diezelfde middag is er een turndemonstratie, het optreden van de Grune Kranz, koersballen en een expositie van de hobbyclub van de senioren.

In het kader van de feestelijkheden is er 30 oktober nog een dropping en op 31 oktober een dansavond. Op 4 november is er feestkienen en op 7 en 8 november een mini pentatlon biljarttoernooi. Donderdag 12 november is er een seniorenmiddag van 13.00 tot 17.00 uur met een zeemanskoor en een modeshow. Zaterdag 14 november zijn de clubkampioenschappen turnen en is er een rikavond. Zaterdag 21 november vindt als feestelijke en hilarische afsluiting de vrijwilligersavond met Duo Vreemd plaats.

Het heeft ons bloed, zweet en tranen gekost, maar het waren zeer geslaagde dagen.

Na deze hectische tijd volgen er weer enige rustige jaren, waarin onze nieuwe voorzitter André Vromans (gelukkig een blijver) een aanvang maakt met het inschakelen van nieuwe jeugdige bestuursleden om het voortbestaan van de wijkvereniging te waarborgen en de jeugd meer te betrekken. Langzaam maar zeker komt er meer structuur in de vereniging en kunnen de taken van de oudere knarren door de jeugd worden overgenomen.

Op dat moment draag ik mijn PR-functie dan ook over aan Patrick van Zon, die met jeugdig enthousiasme zich perfect van deze taak kwijt.

De wijkvereniging blijft steeds groeien en er komen steeds meer activiteiten voor de jeugd van de grond.

Terugkijkend kan ik zeggen, dat wij het in het verleden best goed hebben gedaan, maar dat de jeugd ons zeer goed heeft vervangen.

In 2015 bestaat de vereniging 40 jaar, weer een mijlpaal die groots zal worden gevierd en waar u zult kunnen genieten van allerlei feestelijke activiteiten.

Als lid van onze wijkvereniging spreek ik mijn bewondering uit voor wat het bestuur van wijkvereniging en beheersstichting voor onze vereniging heeft bereikt en voor hun tomeloze inzet.

Rest mij na deze afleveringen van de geschiedenis van de wijkvereniging, wijkvereniging den Akert nog zeer veel succes in de toekomst toe te wensen.

Theo Peters